Παναθηναϊκός: Οι νίκες που αγοράζουν ηρεμία

Το αποτέλεσμα είναι ο μόνος αδιαμφισβήτητος κριτής. Μπορείς να παίζεις το μπάσκετ του μέλλοντος, να έχεις τα πιο σύνθετα playbooks και να αναλύεις τα πάντα μέχρι να ξημερώσει, αλλά αν στο τέλος της βραδιάς ο πίνακας δεν γράφει «νίκη», όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς θεωρίες για να γεμίζουμε τις ώρες στις εκπομπές. Κοιτάζοντας τη βαθμολογία, συνειδητοποιεί κανείς το μέγεθος της πρόκλησης. Οι διαφορές είναι μηδαμινές. Δύο νίκες σε ανεβάζουν στην τετράδα, δύο ήττες σε πετάνε έξω από τα play-in. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, με τις απώλειες που έγιναν νωρίς στη σεζόν, κάθε παιχνίδι έχει πλέον χαρακτήρα ντέρμπι.

Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή, σε μπάσκετ, κυρίως, και ποδόσφαιρο, βαδίζει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Οι νίκες που ήρθαν τις τελευταίες ημέρες δεν έλυσαν τα προβλήματα, ούτε εξαφάνισαν τις παθογένειες και μετέτρεψαν ξαφνικά τις ομάδες σε καλοκουρδισμένες μηχανές. Έκαναν όμως κάτι πολύ πιο πολύτιμο, αγόρασαν χρόνο. Αγόρασαν ηρεμία. Και σε τέτοιο σημείο της σεζόν, η ηρεμία είναι το νόμισμα με τη μεγαλύτερη αξία.

Το άθλημα των ψηλών και η επιστροφή του «θηρίου»

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, γιατί μερικές φορές ξεχνάμε τους νόμους της φυσικής. Το μπάσκετ ήταν, είναι και θα είναι το άθλημα των ψηλών. Όσο κι αν η περιφέρεια έχει μπει επίκεντρο, αν δεν έχεις «μέγεθος» μέσα στο ζωγραφιστό, αν δεν έχεις παίκτες που να τρομοκρατούν όποιον τολμήσει να πατήσει στη ρακέτα σου, είσαι καταδικασμένος να ζεις με το άγχος του μακρινού σουτ.

Η επιστροφή του Ματίας Λεσόρ δεν ήταν απλώς μια προσθήκη ενός ακόμα παίκτη μα ήταν «φιλί της ζωής» και στις δύο πλευρές του παρκέ. Ο Γάλλος είναι το σημείο αναφοράς που έλειπε. Όταν ο Λεσόρ είναι εκεί, η ρακέτα «ζωντανεύει». Στην επίθεση, προσφέρει αυτούς τους «εύκολους» πόντους που δεν χρειάζονται 24 δευτερόλεπτα κυκλοφορίας της μπάλας. Ένα επιθετικό ριμπάουντ, μια δυναμική φάση pick-and-roll, ένα κάρφωμα που αλλάζει το momentum.

Αλλά η μεγαλύτερη συνεισφορά του είναι στην άμυνα. Ο Λεσόρ δεν είναι απλώς ένας center, είναι ένας αποτρεπτικός παράγοντας όταν σκέφτεσαι να πλησιάσεις τη ρακέτα. Η παρουσία του αναγκάζει τους αντιπάλους να σκεφτούν διπλά πριν μπουν στο drive, «κλείνει» τις τρύπες που δημιουργούνται από τις αδυναμίες της περιφέρειας και επιτρέπει στην ομάδα να ελέγξει τον ρυθμό μέσω των ριμπάουντ. Χωρίς αυτόν, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε «γυμνός» και ευάλωτος. Με αυτόν, αποκτά ξανά το δικαίωμα να λέγεται ομάδα που κυριαρχεί στον αέρα. Η απουσία του ήταν περισσότερο από κομβική, ενώ η προσπάθειες να καμουφλαριστεί το κενό δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη επιτυχία...

Το παράδοξο όμως παραμένει. Παρά τη χθεσινή βελτίωση, τα σημάδια οργανωμένης τακτικής παραμένουν περιορισμένα. Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον εγωισμό και την ατομική ποιότητα των παικτών, σε ξεσπάσματα έντασης και προσωπικές λύσεις.

Αυτό μπορεί να φέρει νίκες. Δεν μπορεί όμως να εγγυηθεί σταθερότητα. Και σε μια EuroLeague όπου κάθε κατοχή είναι μάχη, η σταθερότητα είναι το πραγματικό νόμισμα.

Νίκες απέναντι στους φορμαρισμένους

Η σημασία του τελευταίου ματς με την φορμαρισμένη Ζαλγκίρις (ή Ζάλγκιρις) δεν βρίσκεται μόνο στους βαθμούς ή στις θέσεις. Βρίσκεται στο timing. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε μια ομάδα που βρίσκονταν σε εξαιρετική κατάσταση, με ρυθμό, αυτοπεποίθηση και σαφή αγωνιστική ταυτότητα. Τέτοιες νίκες λειτουργούν σαν «αγορά χρόνου». Δίνουν στην ομάδα τη δυνατότητα να δουλέψει χωρίς πανικό. Να διορθώσει λάθη χωρίς τον φόβο της κατάρρευσης. Να χτίσει χημεία σε ένα περιβάλλον λιγότερο τοξικό, με λιγότερη γκρίνια κι έστω και στην τελευταία στροφή της regular season να κάνει αυτό που έπρεπε από την αρχή της χρονιάς. Όταν κερδίζεις, τα προβλήματα φαίνονται μικρότερα. Όταν χάνεις, ακόμη και οι λεπτομέρειες γίνονται κρίσεις. Ο Παναθηναϊκός, με τέτοιες νίκες, αποκτά ξανά το δικαίωμα να ελπίζει ότι μπορεί να εξελιχθεί μέσα στη σεζόν.

Ωστόσο η βαθμολογία παραμένει εξαιρετικά σφιχτή και κάθε παιχνίδι μοιάζει με τελικό. Ένα στραβοπάτημα μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Γι' αυτό και η ομάδα δεν έχει την πολυτέλεια να επαναπαυτεί. Η νίκη και η επιστροφή του Λεσόρ πρέπει να είναι ο..."διακόπτης" που περιμένουμε να "γυρίσει" εδώ και μήνες.

Όμως, όταν μια ομάδα δείχνει ότι μπορεί να κερδίσει χωρίς σαφή δομή, δημιουργείται το ερώτημα, τι θα συμβεί όταν η ποιότητα δεν φτάνει; Το μπάσκετ της επιβίωσης μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό. Το μπάσκετ των συστημάτων σε κάνει διεκδικητή. Είναι θετικό. Δείχνει χαρακτήρα. Δείχνει προσωπικότητες. Δείχνει ότι το ρόστερ έχει ποιότητα

Αλλά δεν είναι αρκετό.

Το σύγχρονο μπάσκετ απαιτεί σχέδιο, επαναλαμβανόμενες καταστάσεις, αυτοματισμούς που λειτουργούν όταν το παιχνίδι «βαραίνει». Στα κρίσιμα λεπτά δεν αρκεί η έμπνευση. Χρειάζεται μηχανισμός.

Στον Παναθηναϊκό, αυτός ο μηχανισμός εμφανίζεται αποσπασματικά και γι' αυτό κάθε παιχνίδι είναι ντέρμπι και οι πράσινοι ρίχνουν ματιές στους συνδυασμούς των άλλων αποτελεσμάτων.

Η παρουσία ισχυρών μονάδων καλύπτει κενά, αλλά δεν τα εξαφανίζει. Και σε μια σεζόν μαραθώνιο, τα κενά επιστρέφουν πάντα. Η έντονη κριτική στον προπονητή δεν προκύπτει από κακοπιστία μα από την προσδοκία πως όταν έχεις τέτοιο ρόστερ, όταν έχεις τέτοια έδρα, όταν έχεις τέτοια ιστορία, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να κερδίζεις. Είναι να πείθεις. Και μέχρι τώρα οι πράσινοι δεν έπεισαν.

Ο χρόνος είναι χρήμα & ο Παναθηναϊκός τον αγόρασε

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μια φάση όπου το «φαίνεσαι» έρχεται σε δεύτερη μοίρα και το «είναι» (δηλαδή το αποτέλεσμα) κυριαρχεί. Στο μπάσκετ, η επιστροφή του Λεσόρ κι ο εγωισμός των προσωπικοτήτων κρατούν την ομάδα ζωντανή στο κυνήγι των στόχων, παρά την τακτική ένδεια. Δίνουν το απαραίτητο «οξυγόνο» για να μη σκάσει η φούσκα της ελπίδας πρόωρα.

Οι νίκες αγοράζουν ηρεμία, είναι η απόλυτη αλήθεια. Αλλά η ηρεμία χωρίς βελτίωση είναι απλώς μια στασιμότητα που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε νέα αδιέξοδα. Ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που χρειαζόταν, χρόνο. Το πώς θα τον αξιοποιήσει στα play-offs (αν κι όπως μπει σ' αυτά, θα κρίνουν και το τελικό πρόσημο της χρονιάς. Η regular season σίγουρα είναι "αποτυχημένη" αλλά ευτυχώς μέχρι στιγμής αυτό δεν έχει κοστίσει.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μια περίοδο όπου το αποτέλεσμα λειτουργεί σαν ασπίδα και οι νίκες κρατούν ζωντανή την προοπτική της διάκρισης. Όμως η πραγματική πρόκληση βρίσκεται μπροστά. Η ηρεμία που αγοράζεται με νίκες είναι προσωρινή. Αν δεν μετατραπεί σε πρόοδο, επιστρέφει η πίεση. Η ομάδα έχει μπροστά της αυτή την ευκαιρία. Να χρησιμοποιήσει τις νίκες όχι ως άλλοθι αλλά ως αφετηρία και να μετατρέψει την ηρεμία σε σταθερότητα και τη σταθερότητα σε τίτλους.

Η νίκη αυτή είναι ένα «παυσίπονο» για έναν οργανισμό που χρειάζεται χειρουργείο. Δίνει χρόνο, δίνει χαρά, αλλά δεν θεραπεύει το πρόβλημα.